معرفی مسابقات ارابه رانی

ارابه رانی یکی از دوست داستنی ترین ورزش ها در یونان باستان , امپراتوری روم , و امپراتوری روم شرقی بود . این رقابت ورزشی نیز برای سواران و هم برای اسب ها پرخطر بود چرا‌که مسابقه های معمولاً منجر به جراحت های شدید و حتی مرگ میشد . با این وجود این خطرها به علاقه و شوق واشتیاق تماشاچیان می خاطر نشان نمود .
تماشای مسابقات ارابه رانی برای زنان هم آزاد بود . در شکل رومی مسابقه های ارابه رانی , تیمهای با گروه‌های متفاوت اسپانسرهای مالیشان معلوم می شدند . نظیر ورزشهای امروزی نظیر فوتبال تماشاچیان معمولاً هوادار سرسخت یک تیم بودند و از نظر عاطفی به موفقیت یا ناکامی گروه هایشان وابسته بودند .

مسابقه ارَابه رانی

گاه دعوای های وحشتناک دربین هواداران تیمهای رقیب رو می داد . این زد خورد ها گاهی تبدیل به اموری سیاسی می شدند و با ایده ها متقابل سیاسی یا مذهبی گره می خوردند . به همین منظور بسیاری از امپراتوران روم و بیزانس کنترل تیمها را در دست می گرفتند و سیاست مردانی را برای نظارت بر آن ها منسوب می کردند .

بعداز سقوط روم از اهمیت این ورزش در جهان غرب کم شد . در امپراتوری روم شرقی تیمهای ارابه رانی برای چند قرن به نقش سیاسی خود ادامه دادند . بعد از شورش نیکا ورزش ارابه رانی به شکلی تدریجی اهمیت خویش را از کف داد .

 

ارَابه رانی

نوعی بازی اسب دوانی که به مسابقۀ ارابه رانی با سرعت یورتمه نیز مشهور است . در این بازی اسب را به ارابه ای می بندند که وزنی سبک دارد و اسب می بایست در حالیکه قدم اهسته یا این که یورتمه می‌رود , ارابه را بکشد . چنانچه اسب به جای یورتمه رفتن چهارنعل برود , ارابه ران باید بازی را آغاز نماید .

مسابقه های ارابه غالباً برای راننده ها و اسب هایشان پرخطر بوده , که معمولاً اسیب جدّی و حتی مرگ را متحمل میشد . این ورزش زیاد پر شور برگذار میشده و هیجانی بسیار زیاد هم اندازه با مسابقه های موتور سواری امروزی را برای تماشاچیان به ارمغان می‌آورد . برخی از جنبه های سازمانی مسابقه های ارابه رانی هم با روش های فعلی در ورزش حرفه ای ارابه رانی کنونی هماهنگی دارد .

مسابقات ارابه رانی

زمان ابتکار مسابقه های ارابه رانی دقیقا معلوم نیست البته یقین می رود که به میزان ی خود ارابه ها قدمت داشته باشد . از شواهد موجود روی اثرهای هنری و سفال ها معلوم است که‌این مسابقه های از زمان یونان باستان وجود داشته و همچنین نخستین ارجاع ادبی از آن در کتاب ایلیاد نوشته ی هومر در مراسم تشییع جنازه پاتروکلوس وجود دارد .

عرصه مسابقات ارابه رانی

شرکت کنندگان در این مسابقه را دیومدس , امولوس , آنتیلوکوس , منلائوس و مریونس می نامیدند .

برنده ی این مسابقه دیومدس بود که بعنوان جایزه یک برده ی زن و یک دیگ دریافت میکرد .

بعدها همین مسابقه در المپیک جایگاه مخصوصى گرفت . مطابق با یک افسانه پادشاه اونوموس دختران خویش را به برندگان این رقابت بعنوان جایزه میداد .

در عالم باستان , این ورزش یک فرم محبوب از مسابقه ها دربین وسایل نقلیه کوچک با دو چرخ همراه با دو , چهار , یا شش اسب بوده است . چنین مسابقاتی یکی از قسمت های برجسته بازی های المپیک باستانی و دیگر بازی های مرتبط با جشنواره های مذهبی یونان بود .

ایرانیان دستکم از حدود ١۵٠٠پپیش از میلاد در پرورش اشکال اسب توانمند بوده و در برگزاری مسابقه هایاسب سواری , ارابه رانی و معرفی آنها به دیگر ملت ها جهان باستان پیشگام بوده اند .

آنقدر که آریائیان ( بزرگ ترین قوم اهل ایران و از شاخه شرقی اقوام هندو اروپایی ) با وارد شدن به کشور کشور ایران اسب و ارابه و با خویش به‌این سرزمین آورده اند .

نظر خود را ثبت کنید

لطفا نظر خود را درج کنید!
Please enter your name here